اعتکاف
وب سایت اعتکاف، پویشی در مسیر گسترش معنویت

سخن دل

۱۵

اعتکاف همنشینی با قدسیان و فرشته خویان است.

اعتکاف سنت اسلام است، سنت اسلام ناب محمدى.

معتکف روزه اش، نمازش، حضورش در مسجد و دیگر اعمالش مایه تقرب است.

اعتکاف عهد مودّت و میثاق مجدد با پروردگار است.

اعتکاف تمرین انقطاع از غیر اِلهی هَب لِی کَمالَ الاِنقِطاعَ اِلَیکَ

اعتکاف فرصتی برای پیرایش دل از زنگار گناه است.

اعتکاف ، همراه با مراعات آداب و شرایط آن، در حقیقت ورود به عرصه ی « جهاد اکبر » و مبارزه با نفس است.

متن اعتکاف را سکوت و صوم و بیداری و خلوت و ذکر و راز و نیاز مداوم، تشکیل می دهد.

اعتکاف در حقیقت، در خانه ولایت وقوف پیدا کردن و در خانه دل و نهانخانه با حق، سخن گفتن و از غیر، لب فرو بستن و به خدا پیوستن است.

اعتکاف، پشت پا زدن به تعلقات نفس است. معتکف می کوشد تا از فرش زمین نفس، به عرش آسمان دل، پرواز کند و در آشیانه دوست، منزل گزیند.

اعتکاف، عاشقان را به طواف حرم امن الهی یعنی دل می برد “القلب حرم الله” و نفس را با اسم “حافظ حق” نگهبان دل قرار می دهد “وَ لا تُسکِنْ حَرَمَ الله غَیرَ الله”

اعتکاف انسان در پیشگاه حق را زمان خاص و وقت خاص نیست؛ زیرا که عارف را حضور دائم یابد که حضور دایمش، اعتکاف اوست و انقطاع الی الله به طور مداوم، زبان حال و قال اوست؛ این اعتکاف چند روز در مسجد جامع هر شهرى، ظل و آیت و علامتی از برای آن اعتکاف حقیقی انسان است؛ تا کدامین صاحبدلى بدین بارگاه قدس الهی بار یابد.

معتکفان دائمی را که زبان “هو، هو” دارند، از آن عالم، خبری است و آن را که خبر شد، خبری باز نیامد. چه اینکه حقایق ملکوتی خوش نشین اند و تا قلب را آرام و دل را خالی از غیر نبینند فرو نمی آیند و از عالم بالا تنزل نمی کنند.

معتکف شدن در مسجدی برای چند روزی برای همگان میسر است؛ ولى معتکف در خانه حق شدن و دل را به صاحبدل دادن و استقامت در طی مسیر داشتن کاری است بس دشوار. راه دشوار است و تن از کار ترسان است یاران دل خریدار است کاین ره، راه جانان است، یاران

اعتکاف به دفتر دل رسیدن و طلسم را گشودن و از اسرار غیب آگاه شدن و به قیام قیامت جان رسیدن است. اعتکاف به حساب خود رسیدن است قبل از آنکه به حسابش برسند “حاسَبُوا قَبلَ اَن تُحاسَبُوا”.

اعتکاف صاحبدل، رحلِ اقامت افکندن و وصف دل را تا قیامت جان شنیدن است و در دل شب نیز از نوای سینه و نای گلو، های و هوی برآوردن است.

اعتکاف، روزه گرفتن، سکوت کردن و از غیر و نامحرم دور شدن و از معاشرت پرهیز کردن و از حرف و کلام غیر، تبری جستن و با همنوعان خویش که همدل اند، انس داشتن و از لذایذ مادى، دوری گزیدن و از زندان نفس آزاد شدن و با غسل و نیت، جان را تطهیر کردن و با عمل ام داوود، دستور العمل از کاملان گرفتن است. خود را یافتن و دل بدان کامل واصل سپردن و در نهایت، قرآنی شدن است؛ که “لا یمَسُّهُ اِلّا المُطَهّرونَ؛ جز پاکان نباید آن را مس کنند.”

برای نیل به هدف بزرگ تزکیه و تهذیب نفس و سر و سلوک، آدمی را اعتکاف باید؛ اعتکاف در محیطی خلوت و ملکوتى، به دور از هیاهوی زندگى؛ اعتکاف در حقیقت راز و نیاز با خالق و فارغ از خویشتن شدن و توجهی خاص به مبدأ آفرینش و مرکز قدرت و عزت و سعادت یافتن.

در عصر سلطه مادیت، بر سراسر جوامع انسانى، دنیا طلبی معیار برتری و عزت گردیده و از دین و معنویت که ریشه در اصل و فطرت بشر دارد جز شبحی کم رنگ، چیزی بر جا نمانده. چه زیبا و شیرین است که اهل معنی در خلوتى روحانى، در خانه خدای خود به اعتکاف نشسته و خود را به دریای بیکران رحمت دوست سپرده و از او برای گذر از این مرحله سخت یاری جویند.

ماه رجب ارزشمند است، ماه سلوک و زدودن زنگارهای شیطانی از آیینه دل است؛ ماه ولایت و برافروختن چراغ معرفت در شبستان وجود است؛ ماه رجب گاهِ اعتکاف است.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.