اعتکاف، قرنطینه معنوی

هجرت، همیشه آفاقی نیست، گاهی هم انفُسی است.
سفر، همیشه بر خاک نیست، گاهی هم در خویش است.
رفتن از زندگی عادی به زندگی در قرنطینه، گاهی به فاصله دو سه متری بیش نیست، ولی فرد مبتلا را تا دو سه فرسنگ، به سلامت نزدیکتر می کند و از آلوده شدن و آلوده کردن دور می سازد.

میان ما و خدا، مسافتی نیست، باید با «گام دل» رفت تا به «کام دل» رسید.
«اعتکاف» ، حضور نیازمندانه و خاشعانه
بر آستان معبود است، بی غرور و تکبّر،
جدا شدن از تشخّص ها و امتیازات!
«لذت معنوی» از مقوله ای دیگر است
و برتر از لذّت جسمی است.
آنان که «طعم اعتکاف» را می چشند، همه ساله در «ایام البیض» از ماه رجب ،کبوتر دلشان هوای حرم می کند و به «قرنطینه اعتکاف» پناه می برند…