شب نیمه شعبان در منظومه فکری شیعه، جایگاهی همتراز با لیالی قدر دارد. یکی از مستندترین روایات در باب فضیلت این شب و ریشه صدور «دعای کمیل»، روایتی است که سید بن طاووس(ره) در کتاب شریف اقبالالأعمال نقل کرده است.
پردهبرداری از سرنوشت یکساله در مسجد بصره کمیلبنزیاد میگوید: «روزی با مولای خود، امام علی(ع) در مسجد بصره نشسته بودم و جمعی از اصحاب حضرت هم حضور داشتند. در این میان، از حضرت سؤال شد که معنای این آیه که خدا میفرماید: «فِیهَا یفْرَقُ کلُّ أَمْرٍ حَکیمٍ» (در آن شب هر امری بر اساس حکمت، تدبیر و جدا میگردد / سوره دخان، آیه ۴) چیست؟»
حضرت فرمودند:
«آن شب، شب نیمه شعبان است. سوگند به کسی که جان علی در دست قدرت اوست! هیچ بندهای نیست جز اینکه تمام آنچه بر او از نیکی و بدی میگذرد، در شب نیمه شعبان برایش تقسیم میشود تا آخر سال او. هر بندهای که آن شب را به عبادت احیا کند و دعای حضرت خضر (دعای کمیل) را بخواند، دعای او مستجاب میشود.»
اشتیاق کمیل و دریافت دستورالعمل اختصاصی کمیل در ادامه ماجرا میگوید: «وقتی مجلس به پایان رسید و حضرت به منزل خود تشریف بردند، وقت شب به خدمت آن بزرگوار رسیدم و دقالباب کردم. حضرت فرمودند: ای کمیل! برای چه کاری آمدی؟ عرض کردم: ای امیرمؤمنان، به طلب آموختن دعای خضر آمدهام.»
آثار و برکات مداومت بر دعا امیرالمؤمنین(ع) پس از مشاهده اشتیاق و معرفت کمیل، فرمودند:
«ای کمیل! اگر این دعا را حفظ کردی، هر شب جمعه، یا در هر ماه، یا سالی یکبار و یا لااقل در تمام عمر یک مرتبه بخوان تا امور تو کفایت شود. [بدان که با خواندن این دعا] خداوند تو را یاری میکند، روزی تو زیاد میشود و البته از مغفرت الهی هم محروم نخواهی شد.»
سپس حضرت، متن دعا را به وی آموختند.
کتاب اقبالالأعمال، سید بن طاووس (ره)
ثبت دیدگاه