برگزاری جلسه شورای علمی ستاد مرکزی اعتکاف با محوریت برنامهریزی اعتکاف ۱۴۰۵
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
اعتکاف یک دوره کلاس فشرده عشق و محبت است و معتکف عاشق و شوریده حق میشود. اعتکاف یعنى انقطاع از خلق، اثر اعتکاف در ماه شعبان هنگام خواندن مناجات شعبانیه هویدا میشود و لذت استجابت دعا را آن موقع میچشد که میخواند: «الهى هب لى کمال الانقطاع إلیک».
اعتکاف بهترین موقعیت برای خلوت کردن است و در این خلوت میتوان به تفکر پرداخت، بزرگان قائلند که در تربیت، داشتن استاد، برنامه، عزم و اراده، تمرین و مداومت، از اصول اولیه است؛ اما از آنجا که یافتن استاد و مربی مناسب در این زمانه میسور همگان نیست، نسخهای را برای تربیت در صورت فقدان استاد بیان نموده اند.
مساجد همواره به عنوان پایگاه اعتکاف، مرکز خلوت و انس عابدان با معبود خویش محسوب میگردند و اعتکاف روزهایی در خلوت خویش با خود بودن و به یاد خدا زیستن است. اعتکاف گشت و گذاری است در کوچه پس کوچه های درون و گشتن در دنیای «تو در تو»ی دل و شناختن خود و مجاهده با نفس و انس با معبود.